... و  تو

به هیات پریانی

وقتی خرامان می آیی

آنگاه

هزار دختر عشایر

هر یک هزار عاشق شوریده سر به دنبال

دنباله ی پیراهنت را

                            در دست دارند

جا مانده ام 

              در ابتدای راه

اینک

پل می زنم بین دو یلدا

از چشمها

              تا گیسوانت 

بابت این همه تاخیر شرمنده ام.

خنیاگر خسته ی خراب آبادم

صد حنجره غم شکفته در فریادم

در کاسه ی ساز من به جز ماتم نیست

یادا یادا نوای بادا بادم ...

من لایق مردنم کفن پوشم کن

صدبار بسوزانم و خاموشم کن

ای ناب ترین معانی خوبی ها

رحمی به خودت بکن، فراموشم کن

شب بود و خنیاگری زنجره ها

پژواک سکوت در دل حنجره ها

چشم من و انتظار روییدن نور

دست تو و افتتاح این پنجره ها

ابلیس اگر حس خدایی بکند

بر منبر کفر رونمایی بکند

آنروز چگونه می تواند شعری

بر روی لبی رقص رهایی بکند؟

ای اشک تو قلعه ی بلورآجینم

از هُرم نفسهای تو عطر آگینم

ای گرمی و روشنی من ، ختم کلام:

در روی تو آفتاب را می بینم

پلنگ من ـ دل مغرورم ـ  پرید و پنجه به خالی زد

                        که عشق ، ماه بلند من  ورای دست رسیدن بود...

حسین منزوی

ازعکس تو یک نگاه می خواهم و بس

از خاطره ات  پناه می خواهم و بس

تا کِی  تا کِی  پنجه به خالی بزنم ؟

یک پنجره رو به ماه می خواهم و بس!

دل گرد تو تاب می خورد حضرت عشق

نیـرنگ سراب می خورد حضرت عشق

گویا همه ی حکایت گونه ی خیــــــــس

از چشم تو آب می خورد حضرت عشق

به یاد روزهای سخت عسلویه و شرجی و گرمای همیشگی اش 

از خلیج

          تا خزر

میزبان تمام واژه هام

با من بگو

کدامین دفتر

             به حجم دلتنگی های توست

یا کدامین دست

                     قلمی

                           به وسعت ایران

قط میزند

                                                                                                                    ۸۵/۹/۵

نه گندمی

              از هُرم گونه هایت

نه سیبی

               از سرخ فام لبانت

نه حتی اناری

               اناری از ژرفای پیراهنت

این مارهای سرریز از شانه های توست

که اینگونه مرا

                رو سوی

                            دانایی می برند

من تبعیدی سربلندم

بگذارسیب وگندم

                        تا همیشه

تنها بهانه ی نادانان باشد.